Εμείς οι θλιμμένοι

Photo by Andrew Beatson on Pexels.com

Δεν μας θέλουν ξέρεις. Εμάς τους θλιμμένους. Δεν μας θέλουν. Τους χαλάμε τη μόστρα. Το τέλειο αφήγημά τους. Δεν μας θέλουν επειδή ρωτάμε γιατί. Επειδή θυμώνουμε και δακρύζουμε. Επειδή νιώθουμε πιο πολύ. Μας θεωρούν αδύναμους, ξέρεις, και βαρετούς. Μα ίσως είμαστε εμείς πιο δυνατοί. Γιατί συνεχίζουμε να ζούμε, γιατί επιμένουμε να προσπαθούμε, να δημιουργούμε. Κι ας μας έχει σκεπάσει η κουρτίνα, κι ας μας έχουν κρύψει το φως, κι ας μην βλέπουμε μπροστά μας παρά μόνο τοίχους και εμπόδια. Ποιος θέλει τη θλίψη στη ζωή του. Όλοι αναζητούν τη θετική ενέργεια, τον ενθουσιασμό, την αισιοδοξία, τη χαρά, τα άσπρα χρώματα. Κι εμάς μας αρέσει ο ήλιος, κι εμάς μας αρέσουνε τα χρώματα. Μα είναι που δεν κρατούν πολύ. Είναι που όλα γύρω μας μαυρίζουν τον αέρα. Είναι που ο θάνατος δεν τυφλώνεται από το φως, ούτε φοβάται τα άσπρα χρώματα. Είναι που είναι δίπλα μας και κοιτάζει ανενόχλητος, κάθε στιγμή και κάθε ώρα.