Στη σκιά

Το παράθυρο μισάνοιχτο. Είχε λιακάδα σήμερα. Οι λιγοστές ακτίνες που έμπαιναν στο δωμάτιο ξεσκέπαζαν τα πρώτα αντικείμενα που έβρισκαν στο διάβα τους. Τις παλιές κουρτίνες, το μαξιλαράκι του καναπέ, την άκρη του τραπεζιού, το χέρι της. Τα υπόλοιπα έμεναν στο ημίφως, βολεμένα στο σκοτάδι και την αφάνεια, μαθημένα τόσα χρόνια στην αδράνεια. Έτσι και το σώμα της· έτσι και η καρδιά της. Το φως που έφτασε στο χέρι της διέγειρε τα δάχτυλά της, τα σήκωσε στον αέρα και τα κουνούσε σαν στο ρυθμό μιας μελωδίας. Της άρεσε όπως χόρευαν μαζί με το φως και τις σκιές, της θύμιζαν παλιές εποχές, όταν κι εκείνη χόρευε, όχι μόνο τα δάχτυλά της.

Όμως τώρα το φως δεν ήταν αρκετό για να ζεστάνει το υπόλοιπο σώμα της. Και τι νόημα είχε πια. Αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα έπεφτε. Το σκοτάδι και οι σκιές θα επέστρεφαν στο δωμάτιο, καταπίνοντας κάθε τι καινούριο, κάθε σκέψη διαφορετική.

Δεν πειράζει όμως. Ίσως και να ήταν καλύτερα στο σκοτάδι. Ο ήλιος θα φώτιζε και κάθε ρυτίδα, κάθε χαρακιά στο κορμί και στην ψυχή της. Προτιμούσε να μην βλέπει…

-Γάμμα Βήτα-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s